“เล่าเรื่อง เมืองล้านนา ” 15 มีนาคม 2567

สมาคมสมาพันธ์สื่อออนไลน์แห่งประเทศไทย ร่วมกับน้ำปลาร้าจ่าวิรัช จัดกิจกรรมภายใต้ชื่อ มหกรรมการแข่งขันส้มตำลีลาปลาร้าจ่าวิรัช ชิงแชมป์ภาคเหนือ ชิงถ้วยรางวัลเกียรติยศ จากฯพณฯ ท่าน ชาดา ไทยเศรษฐ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย พร้อมถ้วยรางวัลเกียรติยศจาก นายรัฐพล นราดิศร ผู้ว่าราชการจังหวัดพะเยา

ในวันอาทิตย์ที่ 8 เมษายน 2567 ณ ร้านหางดงบุฟเฟ่ต์หมูกระทะ อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ รายละเอียดจะนำเสนอต่อไป

********************

ข่าวสังคมชาวบ้านประจำวันศุกร์ที่ 15 มีนาคม 2567 โดยสินในน้ำ✍️….คนเราพอถึงวัยสูงอายุอะ ไรก็ไม่สำคัญเท่ากับสุขภาพ เพราะถ้าเรามีเงินแต่สุขภาพไม่ดี เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น แบบนี้มันก็คงไม่ดีแน่ สู้ให้เราพอมีพอกินไม่เป็นหนี้เป็นสินใคร แต่มีสุขภาพที่ดี ยังเดินคนเดียว ขับรถคนเดียว กินอาหารคนเดียว ไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียว ไม่ต้องเป็นภาระของลูกๆ หลานๆ แบบนี้แหละที่คนสูงวัยอยากได้ ไม่ต้องมีชีวิตที่หรูหรา แต่ก็อยู่ได้ ก่อนเคยอยากเป็นคนรวย แต่เดี๋ยวนี้ ขอแค่มีเงินใช้ตามสมควร ไม่มีหนี้สินก็พอแล้ว.… แต่ก่อนเคยคิดว่าอยากมีต่ำแหน่งสูงๆ แต่เวลานี้ แค่มีอะไรให้ทำไม่เบื่อก็พอแล้ว เคยอยากกินอาหารหรูๆ อร่อยๆ แต่เดี๋ยวนี้ กินแค่พออิ่มก็พอใจแล้ว เคยอยากชนะใครๆ แต่เดี๋ยวนี้ แค่ทำอะไรให้สำเร็จตามที่ตั้งใจไว้ก็พอแล้ว ก่อนเคยมีสิ่งที่อวดคนอื่น แต่เดี๋ยวนี้ แค่ผ่านไปแต่ละวันอย่างสงบก็พอแล้ว เคยฝันอยากจะมีบ้านหลังใหญ่ๆ สวยๆ ไว้โชว์เพื่อนๆ เวลามาหาที่บ้าน แต่เดี๋ยวนี้ ขอแค่มีที่พักเล็กๆ สงบๆ ก็พอใจแล้ว….แต่ก่อนเคยคิดว่าอยากจะไปท่องเที่ยวที่ไกลๆ หรูๆ อย่างเมืองนอก เพราะเวลากลับมาก็จะได้คุยให้คนอื่นเขาฟัง แต่เดี๋ยวนี้ แค่ได้ออกไปพักผ่อนแถวๆ นอกเมือง หรือต่างจังหวัด ที่เรายังขับรถไปได้ ก็พอใจแล้ว อีกทั้งเคยคิดอยากให้คนชื่นชม นับหน้าถือตา ไปไหนมาไหนมีบริวาร ติดตามดูแล แต่เดี๋ยวนี้ขอแค่มีคนเขาจำได้ก็พอแล้ว เคยอยากมีฝันที่สวยหรู ดูดีมีอนาคต แต่เดี๋ยวนี้ แค่ได้ตื่นทุกเช้าพร้อมกับลมหายใจที่ปกติ ก็พอใจแล้ว…เคยอยากมีลูกน้องไว้ใช้งาน แต่เดี๋ยวนี้ ขอแค่มีอวัยวะครบและใช้งานได้ตามสมควร ก็พอแล้ว เคยนอนคิดว่าอยากจะมีรถยนต์หรูๆ มีสมรรถนะสูงๆ เวลาเห็นเขาขับกันยังนึกอิจฉาว่าอยากจะได้ไว้ใช้สักคัน แต่เดี๋ยวนี้ แค่เดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกปลอดภัยก็พอแล้ว อีกทั้งเคยใฝ่ฝันว่าอยากจะมีที่ดินแปลงใหญ่ๆสักแปลงเอาไว้ปลูกนั้นปลูกนี้ แต่เดี๋ยวนี้ แค่มีสวนเล็กๆ ไว้ปลูกต้นไม้ไม่กี่ต้น หรือเอาไว้ปลูกผักของกินเล็กๆ ก็พอแล้ว….เมื่อชีวิตของคนเราได้เดินทางมาถึงยังจุดๆหนึ่งก็ไม่รู้ว่าอยากจะกดดันตัวเองให้มี ให้เป็นตามความอยากไปเพื่ออะไรกัน เมื่ออายุมากแล้ว ทุกอย่างที่เราฝันอยากจะได้ และถ้ามันได้มาจริง มันก็มิใช้เป็นของเรา เราแค่มาอาศัยอยู่เท่านั้น พอถึงเวลาก็ต้องจากไป แล้วสุดท้ายของทั้งหลายที่เรามี มันก็ต้องตกเป็นของคนอื่น….คนมีจิตใจดี ได้แต่ทำบุญทำกุศล มาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ในหัวใจของเธอมีแต่คำว่าพี่คนนี้นั้นมีแต่ให้ และก็ให้จริงๆ โดยไม่ได้หวังสิ่งตอบทน นางฟ้านักบุญแห่งเมืองเจ้าแม่จามเทวี พรหมพร เอี่ยมจิตเมตตา กรรมการ ผู้จัดการสนามกอล์ฟในเครือกัซซัน อาทิตย์ก่อนเดินทางไปประชุมที่โรงพยาบาลเชียงใหม่ราม ตุ้มหูเพชรได้หล่นหาย โดยไม่รู้ว่ามันหล่นหายไปไหน คิดในใจว่าถ้าจิตใจเราบริสุทธิ์จริง และมันยังเป็นของเรา จะต้องได้คืน พอคิดได้อย่างนี้แล้ว คุณฟ้า เธอก็ไม่คิดอะไรคงกลับไปทำงาน เหมือนเดิม….ต่อมาไม่น่าเชื่อเลยว่า น้องบุ๋ม เจ้าหน้าที่เลขาของคุณหมอเอื้อชาติ คุณหมอวรพันธ์ ได้โทรมาแจ้งว่า ตุ้มหูเพชร ของคุณฟ้า ที่หล่นหายไปข้างหนึ่ง ทางแม่บ้าน บจก.พี.ซีเอส ได้เจอแล้ว ในสะดืออ่างล้างมือ และได้นำมาส่งให้คุณบุ๋มแล้ว นางฟ้านักบุญแห่งเมืองเจ้าแม่จามเทวี พรหมพร เอี่ยมจิตเมตตา ได้ยินแล้วรู้สึกปราบปลื้มดีใจเป็นที่สุด และนึกอยู่ในใจว่า คนเราทำดีมันต้องได้ดี เพราะคุณฟ้าเธอทำดีมาตลอด นี่ผลดีที่คุณฟ้าเธอทำมา พร้อมกันนี้คุณฟ้า ขอฝากผ่านคอลัมม์นี้ กราบขอบพระคุณคุณหมอวรพันธ์ และเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเชียงใหม่รามทุกๆ ท่าน และขอบคุณแม่บ้านที่เจอตุ้มหูเพชร แล้วไม่เก็บเอาไว้เป็นของตัวเอง ได้นำมามอบให้กับเลขาคุณหมอฯ แบบนี้น่าจะให้รางวัลพนักงานดีเด่น ขอบคุณท่านผู้จัดการ บจก.พีซีเอส ที่ใส่ใจและเอาใจใส่ติดตามจนได้คืน โอกาสนี้เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้กับคนดีที่ซื่อสัตย์ในหน้าที่การงาน คุณฟ้า พรหม พรเอี่ยมจิตเมตตา ขอมอบเงินจำนวน 5,000 บาท เพื่อเป็นสินน้ำใจให้แก่แม่บ้าน ผ่านทางคณะผู้บริหารโรงพยาบาลเชียงใหม่ราม ทำดีได้

….สินในน้ำ